almapost.nl

Het verkeerde kind

Burgerlijke schemerlamp

29-7-2022

Ik herlees een boek van Barbara Pym, No fond return of love (1961), en denk aan de tijd waarin ik samen met buurmeisje E., ook 16 jaar oud, het huis bespiedde van de achterbuurjongen op wie ik verliefd was.

E. was niet verliefd, maar ze hielp me met speuren, en schoof, zo zacht dat mijn ouders het niet merkten, briefjes in onze bus met teksten als: er staat een burgerlijke schemerlamp naast de bank.
Wat was ik verguld met alles wat zijn ouderlijk huis betrof. Het was van groot belang. Alsof ik door die kennis dichterbij hem kwam.

In het boek van Barbara Pym doen twee vrouwen iets vergelijkbaars. Ze zijn verliefd op dezelfde man, en putten genot uit het onderzoeken van geheimenzinnige zaken, zoals de vraag aan welke kerk de broer van de knappe Aylwin is verbonden, en hoe het hotel, dat zijn moeder drijft, eruitziet. Dat gaat allemaal niet vanzelf in 1961. En aangezien Barbara Pym het schreef is de zoektocht geestig en spannend als betrof het een detectiveverhaal.

Het roept de gedachte op: hoe jammer dat internet een groot deel van deze pret heeft bedorven, nu je alles over iedereen met een paar muisklikken kunt uitzoeken. Nooit meer barstend van voorpret op de post wachten, die een foldertje van een hotel zal brengen, nooit meer via via proberen om achter kostbare gegevens te komen over een broer, en je hart voelen opspringen als ook hij heel knap wordt genoemd.
Een gemis. Toch wel. Maar No fond return of love blijft, en ik vind het een aanrader.

What’s in a name?

5-7-2022

Toch wel heftig. Mijn boek in wording wordt gelezen door de eerste manuscriptlezer. Alles open en bloot dus, het emotionele onderwerp – het verlies van een echtgenoot –, de onalledaagse (denk ik) manier waarop ik het uitwerk, en alles wat er wellicht raar aan is.

Om de tijd van wachten op zijn oordeel zinvol in te vullen ben ik meteen aan een volgend boek begonnen. Dat kan ik iedereen aanraden, als je boek ergens ligt te wachten op iets: zet een nieuwe roman op! Een boek beginnen biedt vrijheid, je kunt weer alle kanten op.

Min of meer. Want de inperking begint meteen al. Neem het bedenken van namen voor je personages. Wat kan er veel niet! Ik gebruik liefst geen naam van iemand die ik ken, dat is me te bepalend, en ik wil een naam hebben die het karakter al een beetje uitdraagt. Bestaat dat? Ik verbeeld me van wel. En wat doe je met een minder sympathiek, of zelfs krengerig, personage? Het leukste antwoord op die vraag kreeg ik een keer van een andere schrijver, die zei: 'een naam met een uu erin'. Wat me onzin leek, want er zijn genoeg leuke namen met die letters, maar hulde voor zijn reactie!

Recensie De moeder van Vera

19-3-2022

De onvolprezen blog-recensente Mieke Schepens schreef op haar site Graag Gelezen een recensie van De moeder van Vera. Lovend en met de altijd verrassende aanpak van Mieke Schepens, die nooit het gebaande pad volgt maar altijd origineel en zelfstandig denkt.

Een fragment uit haar tekst:

Moeder Marga is nogal zelfzuchtig en dat is moeilijk om mee om te gaan voor haar kinderen. (…) omdat een narcistische moeder twee gezichten heeft: één voor als ze met jou samen is en één wanneer er anderen bij zijn. Ze kan naar anderen overkomen als een lieve vrouw, maar dat is schijn. Zij neemt een rol aan, zet een masker op naar de buitenwereld. Anderen zeggen tegen Vera: jij hebt zo'n aardige moeder. Daar valt voor Vera moeilijk tegen te vechten, maar ze geeft niet op. Wanneer haar eigen dochter slachtoffer van haar oma dreigt te worden, is voor Vera de maat vol. Ze doet wat ze moet doen.

Recensie op graaggelezen.blogspot.com

Het verkeerde kind

Dit was echt zo'n boek dat 'eruit' moest. Ik heb er eigen ervaringen bij gebruikt, maar het is niet helemaal mijn jeugdverhaal....

Ik wilde beschrijven hoe een kind bepaald kan worden door negatieve opmerkingen van haar ouders. Het is erg dat dit zo is, maar het bestaat nu eenmaal. Ouders hebben zelf ook hun problemen, en soms zijn kinderen daar het slachtoffer van. Het Verkeerde Kind gaat over geestelijke 'mishandeling' hoewel dat woord te zwaar is voor de kleine speldeprikken waarmee Nina's moeder het leven van haar dochter onnodig zwaar maakt.

Ik heb het boek in de jaren vijftig van de 20e eeuw laten spelen, om afstand te scheppen tot onze tijd en omdat het de jaren van mijn eigen jeugd waren. Het is de tijd van het bouwen van nieuwe huizen, de tijd van de bakker die aan de deur kwam en de tijd waarin kinderen nog bang konden zijn voor hun ouders.

1999, uitgeverij Sjaloom

ISBN 90-6249-317-3

108 paginas

Omslag en illustraties door Irene Goede

Terug naar de boekenlijst Naar de site van de uitgever