almapost.nl

Zo zijn wij elkaars geschenk

Burgerlijke schemerlamp

29-7-2022

Ik herlees een boek van Barbara Pym, No fond return of love (1961), en denk aan de tijd waarin ik samen met buurmeisje E., ook 16 jaar oud, het huis bespiedde van de achterbuurjongen op wie ik verliefd was.

E. was niet verliefd, maar ze hielp me met speuren, en schoof, zo zacht dat mijn ouders het niet merkten, briefjes in onze bus met teksten als: er staat een burgerlijke schemerlamp naast de bank.
Wat was ik verguld met alles wat zijn ouderlijk huis betrof. Het was van groot belang. Alsof ik door die kennis dichterbij hem kwam.

In het boek van Barbara Pym doen twee vrouwen iets vergelijkbaars. Ze zijn verliefd op dezelfde man, en putten genot uit het onderzoeken van geheimenzinnige zaken, zoals de vraag aan welke kerk de broer van de knappe Aylwin is verbonden, en hoe het hotel, dat zijn moeder drijft, eruitziet. Dat gaat allemaal niet vanzelf in 1961. En aangezien Barbara Pym het schreef is de zoektocht geestig en spannend als betrof het een detectiveverhaal.

Het roept de gedachte op: hoe jammer dat internet een groot deel van deze pret heeft bedorven, nu je alles over iedereen met een paar muisklikken kunt uitzoeken. Nooit meer barstend van voorpret op de post wachten, die een foldertje van een hotel zal brengen, nooit meer via via proberen om achter kostbare gegevens te komen over een broer, en je hart voelen opspringen als ook hij heel knap wordt genoemd.
Een gemis. Toch wel. Maar No fond return of love blijft, en ik vind het een aanrader.

What’s in a name?

5-7-2022

Toch wel heftig. Mijn boek in wording wordt gelezen door de eerste manuscriptlezer. Alles open en bloot dus, het emotionele onderwerp – het verlies van een echtgenoot –, de onalledaagse (denk ik) manier waarop ik het uitwerk, en alles wat er wellicht raar aan is.

Om de tijd van wachten op zijn oordeel zinvol in te vullen ben ik meteen aan een volgend boek begonnen. Dat kan ik iedereen aanraden, als je boek ergens ligt te wachten op iets: zet een nieuwe roman op! Een boek beginnen biedt vrijheid, je kunt weer alle kanten op.

Min of meer. Want de inperking begint meteen al. Neem het bedenken van namen voor je personages. Wat kan er veel niet! Ik gebruik liefst geen naam van iemand die ik ken, dat is me te bepalend, en ik wil een naam hebben die het karakter al een beetje uitdraagt. Bestaat dat? Ik verbeeld me van wel. En wat doe je met een minder sympathiek, of zelfs krengerig, personage? Het leukste antwoord op die vraag kreeg ik een keer van een andere schrijver, die zei: 'een naam met een uu erin'. Wat me onzin leek, want er zijn genoeg leuke namen met die letters, maar hulde voor zijn reactie!

Recensie De moeder van Vera

19-3-2022

De onvolprezen blog-recensente Mieke Schepens schreef op haar site Graag Gelezen een recensie van De moeder van Vera. Lovend en met de altijd verrassende aanpak van Mieke Schepens, die nooit het gebaande pad volgt maar altijd origineel en zelfstandig denkt.

Een fragment uit haar tekst:

Moeder Marga is nogal zelfzuchtig en dat is moeilijk om mee om te gaan voor haar kinderen. (…) omdat een narcistische moeder twee gezichten heeft: één voor als ze met jou samen is en één wanneer er anderen bij zijn. Ze kan naar anderen overkomen als een lieve vrouw, maar dat is schijn. Zij neemt een rol aan, zet een masker op naar de buitenwereld. Anderen zeggen tegen Vera: jij hebt zo'n aardige moeder. Daar valt voor Vera moeilijk tegen te vechten, maar ze geeft niet op. Wanneer haar eigen dochter slachtoffer van haar oma dreigt te worden, is voor Vera de maat vol. Ze doet wat ze moet doen.

Recensie op graaggelezen.blogspot.com

Zo zijn wij elkaars geschenk

Reacties van lezers: Dit boek heeft een louterende werking; Wat zijn ze allebei weinig gewend!; De zuiverheid en onbevangenheid van deze jongeman zijn weldadig; Het boek is niet alleen een eerbetoon aan Chris en Dien, ik heb het steeds meer gelezen als een eerbetoon aan heel hun generatie; Door jullie boek ben ik opnieuw met de leefwereld van mijn ouders in contact gekomen. Juli 2011: Ik heb zonet het boek Zo zijn wij elkaars geschenk dichtgeslagen. Met veel genoegen en waardering heb ik het boek gelezen. Ik vind het heel knap dat u tezamen deze geschiedenis heeft beschreven zodat deze niet in de vergetelheid is geraakt. Hulde hiervoor!! Chris en Dien hebben indirect een stukje bijgedragen aan de hedendaagse geschiedschrijving.

Het is begonnen toen ik na de dood van mijn moeder een pakket brieven en een fotoalbum vond. Mijn moeder was de verloofde van Chris. Bij ons thuis was zijn naam taboe. Mijn moeder sprak eens in de twee, drie jaar over hem. Op een heel speciale manier, waardoor je niets durfde te vragen. Ze sprak over Chris alsof jij, als kind, er alles over wist en hem bij wijze van spreken gisteren nog gezien had. Verwarrend was dat, je ging maar snel iets anders doen, je was een kind, en je wist van niets.

Na de vondst van de brieven kwam ik in contact met Janneke Buurman, de dochter van de broer van Chris. We begonnen de brieven uit te typen en vielen van de ene verbazing in de andere. Wat een man, die Chris! Wat een leergierigheid en levenslust, en wat een mooi beeld geeft hij van de socialistische, idealistische kant van de crisistijd in de jaren dertig. In de jaren dertig kon je nog laag opgeleid zijn en toch intelligent. Hoewel Chris zijn werkloosheid verschrikkelijk vindt, grijpt hij alles aan wat de maatschappij te bieden heeft om zich geestelijk te verrijken. Instellingen als de Woodbrookers, De VCJC, Volkshogescholen, Volkshuizen namen initiatieven om werkloze jongeren in ieder geval naast hun materiele nood niet ook geestelijk op een houtje te laten bijten. Chris bezoekt diverse kampen voor werklozen, en schrijft erover in brieven aan zijn verloofde Dien, met wie hij als werkloze niet kan trouwen. Het grote verlangen naar dit onbereikbare ideaal loopt als een rode draad door de brieven heen. Chris sterft in 1937, pas zevenentwintig jaar oud.

Uit de pers: De dochter van Dien heeft met de nicht van Chris een integer, goed gedocumenteerd boek geschreven. Het boeiende verslag van een liefde, waarin Chris' brieven een grote rol spelen, wordt in zo'n goede, informatieve context gezet dat het boek ook een goede sociale geschiedenis is van de crisistijd 1929-1937 en de socialistische jeugdbeweging.(Drs. Madelon de Swart, NBD). Knap gecomponeerd boek, dat de lezer niet onberoerd laat. (Baarnsche Courant) Voorafgaand aan de brieven schetsen de auteurs een algemeen historisch kader, om vervolgens iedere brief in te leiden met relevante informatie. Zo leest het boek enerzijds als een vaak ontroerende roman in brieven, anderzijds is het door de historische informatie eromheen een mooi en gedetailleerd tijdsdocument geworden (Lilian de Bruijn in Genealogie, september 2010)

2010, uitgeverij Balans

ISBN 978-94-600-3212-7

256 paginas

Terug naar de boekenlijst Naar de site van de uitgever