almapost.nl

Zo zijn wij elkaars geschenk

Zo zijn wij elkaars geschenk

Reacties van lezers: Dit boek heeft een louterende werking; Wat zijn ze allebei weinig gewend!; De zuiverheid en onbevangenheid van deze jongeman zijn weldadig; Het boek is niet alleen een eerbetoon aan Chris en Dien, ik heb het steeds meer gelezen als een eerbetoon aan heel hun generatie; Door jullie boek ben ik opnieuw met de leefwereld van mijn ouders in contact gekomen. Juli 2011: Ik heb zonet het boek Zo zijn wij elkaars geschenk dichtgeslagen. Met veel genoegen en waardering heb ik het boek gelezen. Ik vind het heel knap dat u tezamen deze geschiedenis heeft beschreven zodat deze niet in de vergetelheid is geraakt. Hulde hiervoor!! Chris en Dien hebben indirect een stukje bijgedragen aan de hedendaagse geschiedschrijving.

Het is begonnen toen ik na de dood van mijn moeder een pakket brieven en een fotoalbum vond. Mijn moeder was de verloofde van Chris. Bij ons thuis was zijn naam taboe. Mijn moeder sprak eens in de twee, drie jaar over hem. Op een heel speciale manier, waardoor je niets durfde te vragen. Ze sprak over Chris alsof jij, als kind, er alles over wist en hem bij wijze van spreken gisteren nog gezien had. Verwarrend was dat, je ging maar snel iets anders doen, je was een kind, en je wist van niets.

Na de vondst van de brieven kwam ik in contact met Janneke Buurman, de dochter van de broer van Chris. We begonnen de brieven uit te typen en vielen van de ene verbazing in de andere. Wat een man, die Chris! Wat een leergierigheid en levenslust, en wat een mooi beeld geeft hij van de socialistische, idealistische kant van de crisistijd in de jaren dertig. In de jaren dertig kon je nog laag opgeleid zijn en toch intelligent. Hoewel Chris zijn werkloosheid verschrikkelijk vindt, grijpt hij alles aan wat de maatschappij te bieden heeft om zich geestelijk te verrijken. Instellingen als de Woodbrookers, De VCJC, Volkshogescholen, Volkshuizen namen initiatieven om werkloze jongeren in ieder geval naast hun materiele nood niet ook geestelijk op een houtje te laten bijten. Chris bezoekt diverse kampen voor werklozen, en schrijft erover in brieven aan zijn verloofde Dien, met wie hij als werkloze niet kan trouwen. Het grote verlangen naar dit onbereikbare ideaal loopt als een rode draad door de brieven heen. Chris sterft in 1937, pas zevenentwintig jaar oud.

Uit de pers: De dochter van Dien heeft met de nicht van Chris een integer, goed gedocumenteerd boek geschreven. Het boeiende verslag van een liefde, waarin Chris' brieven een grote rol spelen, wordt in zo'n goede, informatieve context gezet dat het boek ook een goede sociale geschiedenis is van de crisistijd 1929-1937 en de socialistische jeugdbeweging.(Drs. Madelon de Swart, NBD). Knap gecomponeerd boek, dat de lezer niet onberoerd laat. (Baarnsche Courant) Voorafgaand aan de brieven schetsen de auteurs een algemeen historisch kader, om vervolgens iedere brief in te leiden met relevante informatie. Zo leest het boek enerzijds als een vaak ontroerende roman in brieven, anderzijds is het door de historische informatie eromheen een mooi en gedetailleerd tijdsdocument geworden (Lilian de Bruijn in Genealogie, september 2010)

2010, uitgeverij Balans

ISBN 978-94-600-3212-7

256 paginas

Terug naar de boekenlijst Naar de site van de uitgever